Interview met Alex over zijn depressie

Alex, 40 jaar oud, getrouwd en twee kinderen, meldt zich bij Mentaal Beter Nijmegen. Bij de huisarts heeft hij enkele gesprekken gehad met een POH-GGZ, maar dit blijkt onvoldoende te helpen. Hij wordt doorverwezen naar Mentaal Beter in verband met vermoeidheidsklachten en gevoelens van depressiviteit. Therapeut Mayke de Jonge zette cognitieve gedragstherapie in om Alex te helpen bij het doorbreken van zijn depressie. Daarnaast werd de groepsbehandeling COMET ingezet. Wij vroegen hem naar zijn proces, zijn stappen daartoe en wat de therapie hem heeft opgeleverd.

Hoe wist je dat het tijd was om hulp te zoeken?

Ik merkte dat ik al langere tijd erg aan mezelf twijfelde, op verschillende vlakken. Ik vind het erg belangrijk om dingen goed te doen en zette me hier ook voor in. Ik vroeg mezelf echter constant af of ik het wel goed deed, had het gevoel van niet en had bovendien het gevoel dat iedereen alles beter kon dan ik. Ik twijfelde aan mezelf als vader en als werkgever. Het putte me uit, ik was ontzettend moe en alles kostte me veel energie.Het ging op een gegeven moment gewoon niet meer. Na een gesprek met mijn vrouw heb ik besloten dat ik hulp moest zoeken. Ik was moe, lusteloos en werd steeds passiever. Ik was er klaar mee me zo te voelen en vond dat ik er met iemand over moest gaan praten.


Was het lastig om die stap te nemen?

De stap zetten om hulp te zoeken vond ik niet zo moeilijk. Ik heb het nooit lastig gevonden om hulp of advies te vragen aan anderen. Ik twijfelde echter of er iemand zou zijn die mij hierbij goed zou kunnen helpen. Ik wist niet zeker of het zoeken van hulp me ook echt wel iets zou kunnen opleveren. Maar ik wilde dat wel proberen.


Wat vond je van het intaketraject?

Het hielp me heel erg dat ik vanaf het begin het gevoel had dat ik mijn therapeut kon vertrouwen. Ik had al snel het gevoel dat ik iets van haar kon leren, het klikte meteen. De gesprekken verliepen op een gelijkwaardig niveau qua communicatie, mijn therapeut kon goed relativeren en gebruikte humor. Daardoor had ik al snel vertrouwen in het traject bij Mentaal Beter en durfde ik het aan. Tijdens het intaketraject heb ik bovendien een afspraak gehad met een psychiater, wat ik een verhelderend gesprek vond en mij hielp mijn problematiek te begrijpen.


Hoe werd je probleem benoemd, klopte dit met wat je zelf merkte?

De diagnose dysthyme stoornis is bij mij vastgesteld. Zelf dacht ik eerder aan een burn-out, maar ik herkende wel de momenten van zwaarmoedigheid in mijn leven en de lijn in de beschreven kenmerken. Nog belangrijker echter dan de diagnose vond ik de voorgestelde behandeling die erbij hoorde. Daar kon ik me echt in vinden en dat leek me prima. Ik stond er helemaal achter om daarmee te beginnen.


Wat gebeurde er tijdens de behandeling?

Mijn behandeling begon met individuele gesprekken met Mayke de Jonge, hierbij werd cognitieve gedragstherapie als werkvorm gehanteerd. Ik kreeg ook huiswerk mee van mijn therapeute. Daarna ben ik gestart met COMET, een groepsbehandeling. Eerder had ik niet gedacht dat cognitieve gedragstherapie mij zou kunnen helpen en leek het me meer een trucje waar ik niet in zou trappen. Maar het bleek goed te werken en de gesprekken en interactie met mijn therapeut hebben me daarbij erg geholpen. Ik heb leren relativeren en de hoge eisen die ik aan mezelf stelde leren bijstellen. Ik heb geleerd mezelf te betrappen op oude gedachtepatronen en automatische gedachten. Deze komen nog wel op, maar ik ben me er nu bewust van, merk ze op en kan ze een andere kant op sturen. Ik herken mijn eigen patronen nu beter en kan ze doorbreken.


Hoe is het om in een groep behandeling te krijgen?

Na een aantal individuele gesprekken ben ik gestart met groepsbehandeling COMET als aanvulling op mijn behandeling. Ik vond het prettig dat het geen echte groepstherapie was, maar meer aan jezelf werken in een groep. Je hebt je eigen opdrachten, je eigen huiswerk en bent binnen de groep vooral gericht op jezelf. Bij COMET wordt ook gewerkt volgens de principes van cognitieve gedragstherapie, dat herkende ik dus vanuit de individuele gesprekken. In het begin moest ik wel wat wennen, omdat de groep verder uit jonge vrouwen bestond. Gaandeweg bleek dat echter prima te gaan. Het levert me veel op. De groep helpt eigenlijk nog meer om te leren relativeren en het is prettig om te merken dat je niet alleen bent. Bovendien verraste het mij te merken dat anderen ook worstelen met bepaalde thema’s, terwijl je dat op het eerste gezicht niet zou denken van die ander.


Hoe gaat het nu met je? Merk je dat je vooruitgang geboekt hebt? Merkt jouw omgeving dat ook?

Het gaat nu steeds beter met me, ik merk duidelijk vooruitgang en verbetering. Ik zie dit terug in mijn thuissituatie, in interactie met anderen, op mijn werk. Eerder was ik erg onzeker over alles, ik kon mezelf erg opwinden en zorgen maken en vroeg mezelf steeds af of ik het wel goed deed allemaal. Nu kan ik de dingen veel beter relativeren en kost me dit geen energie meer. Ik heb ook steeds meer het gevoel dat ik de dingen eigenlijk wel goed doe en hoef hier minder aan te twijfelen. Het heeft me erg geholpen om te weten dat ik niet de enige ben die met deze dingen worstel. Mijn omgeving merkt ook op dat het beter met me gaat en ziet dit duidelijk terug in mijn gedrag. Ik hoor terug dat ik meer relaxt ben, minder gespannen en actiever.


Wat is je advies aan anderen in eenzelfde situatie?

Ik zou zeggen, zoek hulp en probeer het! Ga eens praten en kijken of de dingen in je leven zo een plek kunnen krijgen. Praten kan geen kwaad. Het is wel erg belangrijk dat je achter de voorgestelde aanpak kan staan. De hulp heeft bij mij prima uitgewerkt. En de groepsbehandeling is een belangrijke aanvulling, vooral om te merken dat je niet de enige bent die ergens mee worstelt. Dat is al erg belangrijk om te merken!