Interview met Pablo over zijn sociale fobie

Op het moment dat Pablo zich bij ons aanmeldt is hij 28 jaar, woonachtig in een nieuwe wijk in Utrecht en werkt fulltime in de zorgsector. Prima voor elkaar dus, plannen voor de toekomst heeft hij ook: zo ambieert hij de functie van coördinator op de afdeling waar hij werkt, hij wil zich graag opgeven bij de tennisvereniging om competitie te spelen, én... hij staat ook wel open voor een relatie. Maar zijn angst belemmert hem steeds en daardoor loopt hij op veel terreinen vast.

Pablo zag in dat hij hulp nodig heeft bij het zetten van de nodige stappen om zijn dromen waar te maken. Zijn huisarts verwees hem door naar Mentaal Beter. Wij vroegen hem naar zijn proces, hoe liep hij vast en wat heeft therapie hem opgeleverd?

Hoe kwam je er achter dat het tijd werd om hulp te zoeken?

Ik heb het altijd lastig gevonden om voor mezelf op te komen en wist in contact met anderen niet snel wat ik moest zeggen. Verjaardagen en feestjes vond ik doodeng. Me uitgesproken kleden en m’n mening geven deed ik liever niet. Ik merkte dat het me belemmerde in het contact met vrienden, ook wilde ik graag een relatie maar dat durfde ik niet aan te gaan. Toen ik de huisarts hierover sprak raadde hij therapie bij Mentaal Beter aan.

Was het lastig om de stap te nemen?

Ik heb heel lang gewacht met aanmelden, ik dacht dat ik me aanstelde en ik maar gewoon door moest gaan. Toen m’n huisarts en ook een vriendin me zeiden dat ik baat kon hebben bij de therapie ben ik daarover na gaan denken. Zelf lukte het me niet om eruit te komen, dus had ik hulp nodig. Toen ik dat kon aanvaarden en mijn besluit had genomen, werd het al wat makkelijker hoewel ik het bellen nog even heb uitgesteld.

Hoe verliep het aanmeldproces?

Het ging eigenlijk best makkelijk, ik kon me telefonisch aanmelden voor een intakegesprek.  Tijdens dat gesprek was ik zenuwachtig, gelukkig stelde mijn behandelaar me gerust, ze was heel vriendelijk en het klikte goed. Tijdens het eerste gesprek vertelde ik over m’n problemen, dit vond ik erg heftig. Het was ook wel weer fijn om het eindelijk allemaal te vertellen. Ik vond het erg fijn dat er aan het begin van de behandeling werd gevraagd wat ík wilde.

Hoe werd je probleem benoemd, klopte dit met wat je zelf merkte?

Na het intakegesprek wilde mijn behandelaar nog overleggen met collega's. Tijdens het adviesgesprek daarna kreeg ik de uitslag: ik heb een sociale fobie. Dit vermoedde ze in eerste instantie al en ze had dat bij de intake ook al aangegeven. Toen ze meer vertelde over de kenmerken van een sociale fobie herkende ik me in alles! Het was een opluchting om te horen dat alles waar ik al jaren last van had, een naam had, en dat ik niet de enige was! 

Toen ben ik gestart met het behandelplan: cognitieve gedragstherapie en groepssessies.  

Zijn er specifieke sociale situaties waarin je last hebt/had?

Wanneer ik uitgenodigd werd voor bijvoorbeeld een verjaardag zag ik hier van te voren al enorm tegen op, ik maakte me druk over waar ik moest zitten en kreeg hartkloppingen. Het liefst zou ik niet gaan en moest mezelf dan echt dwingen. Ik was uren van tevoren zenuwachtig en als ik er was wilde ik eigenlijk het liefst meteen weer naar huis. 

Op m’n werk durfde ik niet goed m’n mening te geven en nee te zeggen, ik werk in de zorg en wil altijd iedereen een goed gevoel geven. Hierdoor maakte ik te lange dagen en kreeg ik klussen toegeschoven waar mijn collega's geen zin in hadden.

Ik wilde ook gewoon makkelijk met mensen kunnen praten en ik zou best een relatie willen. Maar daar was ik te angstig en gespannen voor.

Wat gebeurde er tijdens de behandelingen?

Tijdens de groepstherapie oefenden we met situaties waar we tegenop zagen in het dagelijks leven. Dat betekende voor mij oefenen met gesprekken met onbekende mensen, en aandacht voor jezelf vragen. We leerden ook 'nee' zeggen tegen anderen. Ook moest ik een hyperventilatie aanval oproepen. Stukje bij beetje ging ik steeds verder in voor mij spannende situaties. 

Was de therapie zoals je je had voorgesteld?

Ik wist van te voren niet goed wat ik me erbij voor moest stellen. Ik was bang voor een "geitenwollensokken" therapeut bij wie je op de bank moest zitten om je verhaal te vertellen. Het was gelukkig heel anders. In de groepstherapie werkten we hard maar er was goede begeleiding en ook werd er gelachen. Ik vond het heel fijn om met anderen over vergelijkbare problemen te praten.

Waar merkte jij aan dat je vooruitgang boekte? En merkte jouw omgeving dat ook op?

Ik had zelf niet altijd zicht op mijn eigen vooruitgang. De groepsevaluaties hielpen daarbij. Ook kreeg ik positieve feedback van mijn ouders en vrienden, zij merkten echt verbetering. 

Hoe gaat het nu met je nadat de therapie is afgelopen?

Het gaat veel beter! Ik geef makkelijker mijn mening op het werk. Mijn persoonlijke doelen geef ik ook meer aandacht, zo heb ik me aangemeld op een dating site. Ik vind het nog wel erg spannend maar weet dat ik niet naar m’n angst moet luisteren. Ik ben enorm fijn geholpen en ben blij dat ik nu ontspannen naar verjaardagen kan en me niet meer zo’n zorgen maak!

Wat is je advies aan anderen met een sociale fobie?

Meld je aan! Het is eng en spannend maar het helpt echt. Ik dacht altijd dat het aan mij lag en ik de enige was, het was heel fijn om te horen en te merken dat heel veel mensen moeite hebben in sociale situaties en dat je met oefenen heel ver kan komen.