Interview met Els over haar spanningsklachten

Begin 2014 meldt Els (46 jaar) zich bij ons aan met onvoldoende verklaarde lichamelijke klachten. Els woont in Amsterdam met haar man, twee kinderen en een speelse labrador die het gezin compleet maakt. Els werkt fulltime op Schiphol, een vol en druk leven dus. Drukte en spanning lijken dan ook een rol te spelen bij de klachten. Als Els zich na een week vakantie nog steeds niet beter voelt, komt ze via haar huisarts bij Mentaal Beter terecht. Tijdens de intake wordt bij Els een ongedifferentieerde somatoforme stoornis vastgesteld.

Lees hoe Els met ondersteuning van haar psychologe de weg naar herstel vond.

Hoe kwam je er achter dat het tijd werd om hulp te zoeken?

Ik ben nooit goed geweest in 'nee' zeggen en kon hierdoor nog wel eens hoofdpijn krijgen. Ik ben geneigd altijd maar door te gaan met de dingen die moeten gebeuren, er is namelijk altijd wel iets wat aandacht vraagt in mijn drukke leven. Een gezin draaiende houden met een fulltime baan werd steeds moeilijker. Ik was steeds vaker moe en kreeg last van vage lichamelijke klachten die maar niet over gingen. Mijn huisarts zei dat hij niets kon vinden en heeft me uiteindelijk aangeraden om psychische hulp te gaan zoeken.

Was het lastig om de stap te nemen?

Dit was heel erg lastig! Ik heb altijd geleerd dat ik me niet aan moest stellen en niet kwetsbaar kon zijn.Doorgaan, volhouden en een stoere meid zijn, dat is wat ik gewend ben. Ik dacht dat ik het zelf moest doen en niemand me zou kunnen helpen. Elke moeder had toch deze problemen? Waarom lukte het mij dan niet?

Ik begon fouten te maken op het werk en werd steeds ongeduldiger naar de kinderen toe. Mijn man zag natuurlijk ook dat het niet goed met me ging. Toen heb ik besloten me aan te melden, al durfde ik het eerst niet goed. Maar de maat was vol.

Wat vond je van het intakegesprek? Was het spannend?

Het viel me uiteindelijk best mee! Ik heb me eerst via de website aangemeld en werd al snel teruggebeld voor een intakegesprek. Ik had liever een vrouwelijke psychologe en dat konden ze voor me regelen.

Het eerste gesprek was ik erg zenuwachtig, ik had me voorgenomen niet te huilen maar dit gebeurde toch. Het is heel eng om naar iemand je hele verhaal te doen, ik was bang dat ze zou zeggen dat het allemaal wel mee viel. Niets van dat alles gebeurde!Ze snapte precies waar ik mee zat en ze stelde me gerust. Ik was niet de enige met deze problemen. Ik vond het ook fijn dat ze de tijd nam om in kaart te brengen wat er speelde, ik kon dit zelf namelijk niet meer.

Hoe werd je probleem benoemd, klopte dit met wat je zelf merkte?

Na de intake kwam er een adviesgesprek. Daarin vertelde ze me de uitslag, ik had een ongedifferentieerde somatoforme stoornis. Ik had er nog nooit van gehoord, maar ze kon het me goed uitleggen: al mijn 'vage' lichamelijke klachten kwamen niet door een virus of een ziekte, maar door de psychische stress die ik had, dat klopte wel! Het was fijn om te horen dat er dus wél echt wat aan de hand was, dat ik me niet aanstelde en dat er meer mensen zijn met deze problemen. Er was een behandeling die me zou gaan helpen zei ze, en zodoende startte ik metcognitieve gedragstherapie.

Zijn er specifieke sociale situaties waarin je last hebt/had?

Ik merkte dat ik moeilijk om kon gaan met de dagelijkse dingen. Als één van m’n kinderen bijvoorbeeld jarig was schoot ik in de stress. Ik wilde álles doen, kon dingen niet loslaten en bleef me druk maken of het wel goed zou komen. Vervolgens zat ik dan met knallende koppijn huilend op de bank omdat het me allemaal niet lukte.Op m’n werk kon ik moeilijk nee zeggen, ik was er voor iedereen en iedereen vroeg me om advies. Ik werk er al zo lang, ik vind het vanzelfsprekend om mijn collega's te helpen. Maar, op een gegeven moment lukte het gewoon niet meer. Ik kreeg ook steeds meer moeite met concentreren en ik begon fouten te maken. Ik merkte dat ik niet om kon gaan met de drukke werkplek waar ik zat. Kortom, na een dag werken kwam ikdoodmoe thuis.

Ik wilde zo graag weer de dingen doen die ik leuk vond, maar ik merkte dat ik eigenlijk niet meer wist wat dat was. Sinds de geboorte van de oudste (nu 8) bestond mijn leven alleen uit werken en voor mijn gezin zorgen. Ik was vergeten wat ik zelf eigenlijk leuk vond.

Wat gebeurde er tijdens de behandelingen?

Ik kreeg steeds huiswerk mee van mijn psycholoog die we de daaropvolgende sessie dan bespraken. We stonden veel stil bij debehandeldoelen die we in het begin al hadden opgesteld. Ik kreeg opdrachten mee waardoor ik me steeds meer bewust werd van wat ik dacht en voelde en ik hoe ik handelde. Ik had bijvoorbeeld voortdurendnegatieve gedachten over mezelf en zag altijd overal beren op de weg. Ik kreeg van haar oefeningen mee die soms heel lastig waren, zo moest ik bijvoorbeeld veel meer pauzes inlassen, vaker 'nee' zeggen tegen anderen en meer dingen alleen ondernemen.

Was de therapie zoals je je had voorgesteld?

Eigenlijk niet! Ik was bang dat het vooral praten zou worden en dat ze adviezen zou geven waar ik niks aan had. Het bleek eigenlijk heel anders te gaan, het contact met haar was heel erg fijn, ze nam me serieus maar er was ook ruimte om te lachen. Ik kreeg veel oefeningen mee waar ik zélf mee aan de slag ging.

Waar merkte jij aan dat je vooruitgang boekte? En merkte jouw omgeving dat ook op?

Ik merkte dat het beter ging toen ik een verjaardag had en dat ik op een gegeven moment merkte dat ik het eigenlijk wel naar mijn zin had! Dat ik niet de hele tijd heen en weer rende en me kon concentreren op het moment zelf. Langzaamaan kreeg ik weermeer energie. Mijn kinderen merkten op dat ik minder snel boos werd.

Hoe gaat het nu met je nadat de therapie is afgelopen?

Het is een wereld van verschil! Ik ben meer ontspannen, maak me minder druk over dingen en lach meer. Ik zeg vaker 'nee' en dat is heerlijk, mijn man en kinderen weten nu wat ze wel en niet van me kunnen verwachten en ik ben rustiger. Ik heb geleerd dat mijn lichaam aan geeft wanneer ik m’n grens heb bereikt en dat ik hiernaar mag luisteren. Ik ben een dag minder gaan werken en heb een aantal hobby’s opgepakt. Ik ben super geholpen en ben blij dat ik nu m’n leven kan leiden zoals ik dat wil in plaats van het gevoel dat ik geleefd word.

Wat is je advies aan anderen?

Het lijkt onmogelijk om van je problemen af te komen, maar het kan echt! Ik heb geleerd dat ik sterk én zwak mag zijn, dat'nee' zeggen ook heel waardevol is. Je bent niet de enige die tegen problemen aanloopt. Het is mij gelukt om er vanaf te komen, dat kan jij ook!