Licht in de duisternis

Linda heeft ieder jaar weer last van winterdepressie. Ze heeft een druk bestaan. Ze is zelfstandig ondernemer en moeder van kinderen en huisdieren. Die winterdepressie gooit ieder jaar weer roet in het eten. Voor het eerst gaat Linda in therapie en doet verslag van de behandeling:


12 januari 2015

Is het alweer januari?

Elke ochtend spaar ik 10 minuutjes voor mijn persoonlijke lichttherapie sessie thuis. Ik moet zeggen, het doet me echt goed. Een ware 'kickstarter' eigenlijk; ik hoef mezelf niet meer door het begin van de dag te dwingen. De rituele kop koffie kan in het stof bijten voor mijn lamp!

Hoe het voelt? Het is een heel ander verhaal dan cafeïne. Het licht voelt verfrissend en natuurlijk. Vergelijkbaar met een wandeling onder lentezon - alleen dan in tien minuutjes achter mijn bureau, de vogeltjes denk ik er zelf maar bij.

Sunshine

Jammer dat het effect van de lamp niet de hele dag aanhoudt. Ergens in de middag, zo rond 2 à 3 uur, kan mijn humeur nog wel eens een duik nemen. Dan word ik weer zo somber van die grijze lucht daar buiten. 

Ondanks die middagdip die zich soms voordoet, is mijn winter verbeterd. Dansen door de herfstbladeren of genietend de koude mist inademen zul je mij nog niet zien doen. Maar mijn dagelijkse routine gaat soepeler en ik heb meer energie. Ook mijn familie en vrienden zien het. In een euforische sprint heb ik zelfs mijn huis opnieuw ingericht, iets wat ik al heel lang wilde doen maar steeds uitstelde, "dat regel ik van de zomer wel .. "

Vooruitzichten

Al met al is voor mij een zonnestraaltje door de bewolking gebroken. Misschien heb ik voortaan zelf invloed op mijn stemming, is dit seizoen niet meer mijn persoonlijke dictator. De lichttherapie blijkt effectief tot nu toe. Ik ben heel benieuwd of dat ik mijn systeem nu een zetje in de goede richting heb gegeven en de lamp volgend jaar misschien niet meer nodig heb. Ik hoop dat de vicieuze cirkel doorbroken is.