Mijn 'Pesso' ervaringen

De Pessotherapie heeft mij veel goeds gebracht. Ik kon mijn werk steeds moeilijker aan, doordat ik perfectionistisch ben en moeilijk steun kon vragen. Ik was erg bang om fouten te maken en vond steeds dat ik dingen niet goed genoeg deed. Ook ging ik voortdurend over mijn grenzen heen: ik ging nog beter mijn best doen en mij schamen voor mijn beperkte prestaties. Ik werd angstig en ging steeds slechter slapen. Het leidde tot een 'burn-out'.

Het lezen van boeken en gesprekken met een psycholoog gaven me al wel inzicht, maar ik kon het nog niet 'voelen' en in de praktijk brengen. Mijn psycholoog bracht mij op de hoogte van de `Pessotherapie’  en na het lezen van het boekje 'Aan den lijve'  van Marietta van Attekum was ik overtuigd. Ik moest dit proberen.

Het sprak mij aan dat het een groepstherapie is en dat het lichaamsgericht is. Misschien moest ik het inderdaad 'voelen'!  Veel dingen bleken terug te voeren op mijn jeugd en gezinssituatie. Ik heb van jongs af aan voorzichtig moeten omgaan met mijn onberekenbare mijn vader, die in een Jappenkamp gezeten had en zware frustraties met zich meedroeg. Mijn moeder had medelijden met hem en accepteerde te veel van hem. Een verstandelijk gehandicapte, één jaar jongere broer zorgde voor veel spanningen in ons gezin. Ik wilde mijn ouders niet tot last zijn.

Het voordeel van groepstherapie was dat ik heel veel met anderen te bleek te kunnen delen. Bovendien leerde ik veel van de ervaring van anderen. Het 'lichaamsgerichte'  maakte dat ik vaak direct een koppeling maakte vanuit mijn gevoel, waardoor ik ervaringen had die ik kon 'vastleggen' en later weer kan oproepen als ik in een voor mij moeilijke situatie ben.
Steun en begrenzing bleken voor mij de belangrijkste thema’s.  Als het nodig is vraag ik hulp en ik kan nu beter op mijn grenzen letten zonder me te schamen voor mijn zogenaamde beperkingen. Ik ben er een gelukkiger en meer ontspannen mens van geworden!