Ik had het idee dat ik niet voldoende vorderingen maakte met mijn studie

Verleden jaar besloot ik een psycholoog te bezoeken. Ik had het idee dat ik niet voldoende vorderingen maakte met mijn studie. Ik had met name moeite met de stages die ik moest lopen. Na het intakegesprek wees de psychologe me op de assertiviteitcursus die spoedig van start zou gaan. Ze dacht dat, dat misschien ook wel iets voor mij zou zijn. Assertiviteitcursus..? Dáár hoor ik toch niet!? Of misschien toch wel? Een beetje overrompeld begon ik er met gemengde gevoelens aan.

De eerste keer, het was een sessie van acht keer, ging ik er een beetje gespannen heen. De 'angst' uitgebreid te moeten praten over persoonlijke dingen of rollenspellen te moeten doen in een groep maakte me niet heel enthousiast. Echter na de eerste bijeenkomst was er een soort last van me afgevallen. Het was een prettige groep, fijne groepsgrote, vriendelijke mensen en al snel ontstond er een 'in-hetzelfde-schuitje-sfeer'. Dit maakte voor mij het doen van rollenspellen voor de groep helemaal niet zo erg (natuurlijk geholpen door het feit dat het assertievelingen in opleiding waren…), maar buitengewoon leerzaam. Je leert heel duidelijk iets over je eigen patronen van reageren en de reactie daarop van anderen.

Al snel bleek dat er ook niet uitgebreid ingegaan werd op persoonlijke situaties. Wel was er ruimte om een situatie in te brengen waar je moeite mee had om mee om te gaan. Door de begeleidende psychologen werd echter geen enkele druk uitgeoefend om iets in te brengen. Wat dat betreft zorgden zij steeds voor een situatie waar de deelnemers zich veilig bij voelden. Prettig was dat ik veel herkende in de situaties die anderen vertelden en andersom was dat ook het geval. Dat op zich heeft mij al veel opgeleverd en een zekerder gevoel gegeven.

Per bijeenkomst werd er een onderwerp besproken variërend van oogcontact maken tot kritiek geven en ontvangen of nee zeggen. Met het ene onderwerp heb je natuurlijk meer dan met het andere onderwerp, maar van elke bijeenkomst heb ik belangrijke lessen opgepikt. Na iedere bijeenkomst werd van je verwacht dat je er een verslag van schreef en deze mailde naar de psycholoog, ook zeer nuttig om alles nog eens rustig de revue te laten passeren.

Voor mij zijn deze bijeenkomsten zeer waardevol geweest. Het heeft me doen laten inzien dat ik geneigd ben/was teveel voor een ander te denken. Dingen niet doe of zeg omdat de ander wel….zou denken, zonder me daar van te vergewissen. Ik ben me hier van bewust geworden en vraag nu gemakkelijker wat iemand anders er van denkt of vindt, maar geef ook gemakkelijker maar eigen mening. Kortom ik ben er een stuk zelfverzekerder door geworden.

Een student