Als ouder van twee adoptiekinderen uit Polen

Als ouder van twee adoptiekinderen uit Polen is mij gevraagd iets te schrijven over de Fasetherapie. Eerst wil ik kort iets vertellen over wie wij zijn. Wij zijn een vader en een moeder met een zoon en een dochter. Onze zoon was 1,5  jaar toen we hem gekregen hebben. Toen hij 6 jaar was hebben we onze dochter gekregen die toen 4,5 jaar was.

Van onze zoon wisten we toen dat hij ADHD en hechtingsproblematiek had. Hij volgde destijds een holdingtherapie en dat gaf zeker verbetering in onze relatie met hem.

Van onze dochter wisten we dat ze 4 jaar in een kindertehuis had gewoond en dat ze een emotioneel beschadigd kind was. Na een moeilijke periode is ze bij een Riagg terechtgekomen waar men ook hechtingsproblemen constateerde. Men kon ons echter geen hulp bieden omdat ze zo moeilijk benaderbaar was. Ze kende weinig onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid daarom moest ze eerst ouder zijn zou speltherapie effect hebben, zei men.

Inmiddel was onze zoon 10,5  jaar en onze dochter 9 jaar. In die tijd hebben we over Fasetherapie gehoord en kregen algauw contact met mevr. Anniek Thoomes. Na een intakegesprek konden de kinderen komen voor psychotherapie in spelvorm. Anniek Thoomes heeft eerst een band met de kinderen opgebouwd voordat we aan de Fasetherapie konden beginnen. We merkten dat de kinderen elke week weer graag naar Anniek toe gingen. En toen ze hun de babyfase uitgelegd had wilden ze hier ook graag aan beginnen. Ook wij kregen tips hoe we dit aan moesten pakken want het is best raar om je zoon van ruim 10 jaar op schoot te nemen en te knuffelen alsof hij weer een baby was. We kochten een zuigflesje en een fopspeen voor beide kinderen en toen konden we beginnen. Driemaal in de week tien minuten mochten de kinderen hun gemiste babytijd inhalen. We merkten bij onze dochter dat ze ervan genoot. Ze voegde zich naar ons en wij hadden die tien minuten echt een band met haar. We wiegden haar en zongen babyliedjes. Het was een vreemde maar ook een bijzondere ervaring dat we even echt contact met haar hadden op gevoelsniveau.

Met onze zoon was die ervaring wat minder maar soms kon hij zich echt aan ons toevertrouwen wat wederkerigheid gaf. We merkten dat deze contacten ook heilzaam waren voor de kinderen in hun dagelijkse leven. Onze zoon was meer genegen om te luisteren en om zich aan afspraken te houden. De angst door weinig vertrouwen was er nog maar we waren nog maar net begonnen.

Met onze dochter begonnen we ook beter contact te krijgen en ook zij begon beter te luisteren. Na ongeveer 2 tot 3 maanden gaven ze zelf aan dat ze er mee wilden stoppen. Ook aan Anniek gaven ze dit aan. Ze hebben deze fase met een zelfgemaakte collage afgesloten. Naar deze collage moesten ze elke dag even kijken en wij moesten er vragen bij stellen, ook hoe het voelde toen ze weer even baby mochten zijn.

Vooral onze dochter heeft deze collage heel lang bewaard en er regelmatig naar gekeken en over gepraat. Onze zoon had deze fase echt afgesloten en wilde nu naar de peuter fase.Ook daar hebben we veel plezier aan beleefd. Weer drie keer in de week tien minuten in een platenboekje kijken met de arm om je zoon of dochter. Heel knus en vertrouwelijk was het en de kinderen genoten van de kleine verhaaltjes. Het kostte ons zeker tijd want ieder kind had zijn eigen tijd in zijn of haar eigen kamer, waar het vertrouwd voor hen was.

Maar het was al die moeite zeker waard.

Ook deze fase leverde weer meer vertrouwen op en ook deze fase heeft voor onze dochter meer betekend dan voor onze zoon.

Toen de peuterfase afgesloten was met weer een collage zijn we aan de kleutertijd begonnen. Drie keer in de week tien minuten een verhaaltje voorlezen over Jip en Janneke.En ook hier genoten ze weer van. Vooral de begrensde tien minuten gaven een veilig gevoel en de arm van moeder om je heen tijdens het lezen gaf hen maar ook ons een goed gevoel.

De kleuterfase hebben ze afgesloten met een gesprek. Het heeft de kinderen en ons veel gedaan. Met onze dochter hebben we een hele goede band ook nu ze inmiddels een puber is.

Met onze zoon hebben we wel een goede band gekregen maar door zijn ADHD en zijn lage niveau blijft het wel moeilijker. Toch is er nog steeds een open gesprek mogelijk en valt hij altijd weer op ons terug in spannende en moeilijke tijden.

We zouden de fasetherapie niet graag gemist hebben want we weten niet hoe het dan met onze kinderen zou zijn gegaan. Wij hebben ervaren dat het beleven van de fasen die onze kinderen gemist hebben cruciaal zijn voor een goede basis. En deze basis heeft ieder kind nodig om te kunnen ontwikkelen, om relaties aan te kunnen gaan en  om een evenwichtige volwassene te kunnen zijn.

Een moeder