Volgens mevrouw Van Velzen heeft ze al twintig jaar last van vergeetachtigheid. Net zo lang als dat haar man overleden is. Mevrouw van Velzen: “Ik bleef achter met twee kinderen 10 en 16 jaar. Aangezien er geen pensioen was, ben ik gaan werken als lerares.” Ze beschrijft haar man als depressief en zeer in zichzelf gekeerd; ze leefden langs elkaar heen. Haar huwelijk zou in seksuele zin weinig betekenis gehad hebben en zij had een aantal buitenechtelijke relaties. De laatste relatie werd snel na het overlijden van haar echtgenoot beëindigd. Vijf jaar geleden onderging mevrouw twee grote operaties. Vooral de baarmoeder operatie heeft ze als zeer negatief en beangstigend ervaren. Ze vond haar leven op dat moment niet meer de moeite waard.
Somberheid en schuldgevoel
Mevrouw van Velzen dacht vaak aan de dood en had wel dood willen zijn als alternatief voor haar bestaan: “Ik had al lang een moe gevoel, sliep daarom veel en ondernam weinig”. Haar stemming beschreef ze als voortdurend somber. Mevrouw van Velzen twijfelde voortdurend over dingen die ze moest beslissen. Ook waren er schuldgevoelens over het leven dat ze heeft geleid. En ze maakte zich zorgen om haar jongste zoon. Hij heeft geen werk en kan zich moeilijk staande houden in het leven. De relatie met haar oudste zoon, die in Zweden woont, was slecht. Mede door tegenstrijdige gevoelens die ze had over hem en zijn gezin. Mevrouw leek in het dagelijkse leven vooral bezig te zijn met het vermijden van situaties waarin zich conflicten of anderszins moeilijkheden zouden kunnen voordoen. Daarnaast voerde ze voortdurende interne dialogen waarin zij zichzelf bekritiseerde over haar negatieve mentaliteit en het feit dat er niets uit haar handen kwam. In dit jaar werd ze 70. Een leeftijd die voor haar een negatieve betekenis heeft: ze is dan oud.
"Ik vond mijn leven niet meer de moeite
waard en was net zo lief dood"
Het leven weer leren oppakken
Tijdens de behandeling lukte het mevrouw Van Velzen om voor het eerst stil te staan bij haar verdriet en angst en onmacht rondom de laatste jaren van haar huwelijk en het overlijden van haar man. Ze kon daarin wat meer compassie voor zichzelf ontwikkelen en daarmee ontstond er ook meer opening richting haar oudste zoon en zijn gezin. Voorzichtig aan zocht mevrouw meer contact met hen en was ze zeer verrast en geraakt door het feit dat ze met open armen werd ontvangen. Door verandering in het systeem was ze ook in staat om tijdens de gesprekken te praten over haar negatieve zelfbeeld. Langzaam maar zeker werd mevrouw van Velzen positiever, kreeg ze weer energie en zin in het leven. Ze heeft haar oude hobby’s, zoals schrijven en tuinieren, weer opgepakt. De depressieve klachten zijn grotendeels verdwenen, al blijft ze het moeilijk vinden om uiterlijk ouder te worden.